The scarriest day of my life

I’m writing this post with my hands still shaking, my heart pounding fast and a thousand horrible visions going through my mind. I have never been as scared in my life as I was today and still am when I think what could have happened.

From the begining. As usual, when the time had come I went to collect girls from the creche. When I was walking in, I spotted Anabel whose group was moving to another room to watch a cartoon. So I dressed her up and was ready to collect Rosalie but Anabel started saying that she wanted to watch that cartoon with her friends. Her teacher heard that and offered that Anabel would go into the room to watch the cartoon while I was getting Rosalie ready. I thought it was kind and left her with her teacher. 5-10 min later I was back with Rosalie but couldn’t see Anabel. I asked her carers where she was but they didn’t know. They thougth she was in the bathroom but she wasn’t. Then they checked the other room and another. And while they were running around looking for her, I noticed that the entrance door was open. No parent or carer would intentionally leave theat door open especially that only 1m path  seperates the door from the street. I run outside and looked up and down the street but Anabel was nowhere to be seen.  Few minutes later it was clear that Anabel was not in the creche. She wasn’t on the street where creche is either. At that point I had to struggle not to burst into tears but I had one last hope that she had run around the corner in the direction of our home because we live very near the creche. When I was looking for her I felt as if someone tore third part of me, weak and lost. I run with Rosie in my hands calling out for Anabel, carer following me.  Anabel wasn’t around the corner but I spotted that the door to our building was open so we went there hoping she would be somewhere in the hallway. She wasn’t. I looked at the screen above the lift. It showed that lift was on the fifth floor, which is where we live. We went up with the lift and over a little bridge between buildings, pushed two doors before we finally got to our apartment door. Anabel was standing there with some man and an older lady, crying her eyes out. They found her on the street outside our building, crying and calling for mummy. She directed them to that building and that apartment. After thanking and saying goodbye to those kind strangers, we went inside and she spent half an hour crying on my lap and I couldn’t stop hugging and kissing her for a long time. I can’t stop thanking God for bringing her back too me and I pray never to have to go through that fear of loosing my child again and I hope none of you will ever know that feeling.

Pisze ten wpis drzacymi rekami, z sercem mocno bijacym i tysiacem okropnych wizji przebiegajacych przez moj umysl. Nigdy w zyciu nie bylam tak przerazona jak bylam dzisiaj i jak nadal jestem gdy pomysle jak inaczej mogla sie skonczyc ta historia.

Ale od poczatku. Gdy nadszedl czas, poszlam odebrac dziewczynki z przedszkola.Gdy wchodzilam, zauwazylam Anabel, ktorje grupa wlasnie przenosila sie do ineego pokoju by ogladac bajke. Wiec ubralam Anabel i bylam gotowa isc po Rosie, gdy Anabel zaczela marudzic, ze chciala ogladnac bajke ze swoimi przyjaciolmi. Jej opiekunka to uslyszala i zaproponowala, by Anabel zostala z nimi na czas gdy ja bede odbierac Rosalie z innego pokoju. Pomyslalm, ze to bardzo mile i zostawilam ja z opiekunka. 5-10 min pozniej, wrocilam z Rosalie po Anabel ale nie moglam jej dostrzec w grupie dzieci. Podeszlam do opiekunek i zapytalam, gdzie jest Anabel. Odpowiedzialy, ze przed chwilka tu siedziala i ogladala bajke. Sprawdzily toalete ale jej tam nie bylo, potem sprawdzily inny pokoj, kuchnie i wszystkie kolejne miejsca. Podczas gdy opiekunka biegala od pokoju do pokoju, ja zauwazylam, ze drzwi wejsciowe sa otwarte. Zadna dorosla osoba nie zostawilaby ich otwartych zwlaszcza, ze jedynie waski chodznik dzieli je od ulicy. Wybieglam na ulice i patrzylam w gore i dol ulicy ale nigdzie nie bylo mojej dziewczynki. Po kilku chwilach bylo jasne, ze Anabel nie ma w przedszkolu. W tym momencie musialam powstrzymywac sie od placzu ale mialam jeszcze ostatnia nadzieje, ze wybiegla za rog ulicy w strone naszego domu bo mieszkamy bardzo blisko przedszkola. Gdy tak bieglam z Rosie na rekach wolajaca Anabel, czulam sie jakby ktos wydarl mi jedna trzecia mnie, slaba i zagubiona. Anabel nie bylo za rogiem ale zauwazylam, ze drzwi od naszego budynku byly otwarte wiec wbieglysmy do srodka lecz w korytarzu takze jej nie bylo. Okienko nad winda pokazywalo jednak, ze winda jest na piatym pietrze, na ktorym mieszkamy. Pojechalysmy w gore, minelysmy mostek dzielacy budynki i dwie pary drzwi i stanelismy przed naszym mieszkankiem. Anabel stala cala zaplakana z jakims mezczyzna i starsza pania, ktorzy znalezli ja przed budynkiem, placzaca i wolajaca mame. Skierowala ich do budynku a potem mieszkania. Po podziekowaniu i pozegnaniu milych nieznajomych, weszlysmy do mieszkania i przez kolejne pol godziny Anabel plakala na moich kolanach a ja dlugo nie moglam przestac jej sciskac i calowac. Nie moge przestac dziekowac Bogu za jej odzyskanie i modle sie by nigdy juz nie przechodzic przez taki strach. Mam nadzieje, ze nigdy zadne z was nie dowie sie, co dzis czulam.

Advertisements

First day of creche and birthday

While other kids are starting schools, our little Rosie spent her first day in creche yesterday. She was brave and cute and stole her carers’ hearts already. She didn’t cry at all when Misi left her there. She asked her carer for coins. I had to explain later on that Anabel always puts some coins in her jacket pocket when getting ready for preschool so Rosie probably thinks it essential to have coins in creche 😀 .  She is already known there for her amazing appetite. She ate DOUBLE! portion of toast and yoghurt and had no problem eating all her lunch two hours later.  She cried when I collected her because she wanted to take Barney soft toy home with her. She kept saying: “Barney as well, Barney as well” 🙂 .

And here she is, my little Indiana on her first day of creche:

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We celebrated that day in american style, with “Shrek” and a bowl of popcorn 😉

SAMSUNG DIGITAL CAMERA SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Last weekend Anabel turned four. Unfortunately, I had to work all day but we had a little private celebration in the evening. Misi surprised me with this little cake and Anabel was super excited telling us to hide and shout “Surprise!” and to sing her “Happy birthday” song. She even patiently ate all slice of her cake before demanding her present 😀 .

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

We’re planning a bigger birthday celebration but rigth now we have crazy busy schedules with no days off together so it will have to wait till next week. I don’t think she’ll mind celebrating it twice,  anyway 😉

And here is a cake I made really fast yesterday to bring with us to preschool today. I was looking for some castle cake ideas for a while and decided to use Louise’s idea. It’s quite simple and I love a fact that everything is edible.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

I had a chance to use my new flour sifter I treated myself to as a prize for making that wedding cake 😉 I love it’s retro look.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Have a great day!

Happy day

Yesterday, Rosie’s passport came at last. Yaay! So it is official now- we are going to Poland for Easter!  I had been worrying sick if we would get it on time and here it is. That really made my day and since Misi was off, I decided not to waste any more time and start dress hunting straight away. We are going to christen our baby in Poland and I really have nothing to wear. Really! 😉 So I left Misi with the girls and went on a shopping date with myself. I came back home without a dress but with few options and a decision to loose my weight and fast(Copenhagen diet- you’re on) 😀 . You must know that when it comes to shopping I am quite a slow decision maker. Usually I spend hours (or even days) checking every shop I can think of to finally buy the first thing I tried on 😀

Wczoraj otrzymalismy nareszcie paszport Rosie. Jej! Wiec to juz pewne- Wielkanoc spedzimy w Polsce. Martwilam sie okropnie, ze nie dostaniemy paszportu na czas i caly wyjazd spali na panewce ale juz moge odetchnac. A skoro Misi mial wczoraj wolne, postanowilam nie marnowac czasu i ruszyc na poszukiwania idealnej sukienki. Zamierzamy w Polsce ochrzcic Rosalie a ja naprawde nie mam co na siebie wlozyc. NAPRAWDE! 😉 Wiec zostawilam dziewczyny z Misim i poszlam na sklepowa randke sama ze soba. Wrocilam wprawdzie bez sukienki ale z kilkoma opcjami i silnym postanowieniem zrzucenia wagi (dieto kopenhaska dzialaj!) 😀 . Musicie wiedziec, ze gdy chodzi o zakupy to podejmowanie decyzji nie jest moja mocna strona. Zwykle spedzam godziny (nierzadko nawet dni) na obchodzeniu wszystkich sklepow, ktore znam, by ostatecznie i tak kupic pierwsza rzecz jaka przymierzylam 😀

So anyway, since I know the holiday is on, I have started creating countless “to do” lists in my head and on paper. I plan meals and desserts I will surprise my family with in Poland and what I will bring them from Ireland, and what I will bring back from Poland and Hungary, and what places I will visit while we are there, and what easter decorations I will make, and what fun activities we will do with girls in my parents’ garden, and what offices I will have to go to. Of course, I realize half of those plans will not happen but it still makes me happy to think about them 🙂 But there is one core point in our plans- a date with my hubby. I am soooo looking forward to that! 😉

Odkad wiem na pewno, ze lecimy na urlop, zaczelam tworzyc w glowie i na papierze listy rzeczy do zrobienia. Planuje jakimi daniami i deserami zaskocze rodzine w polscei co przywioze z Irlandii i co przywioze z Polski i Wegier do Irlandii i jakie miejsca odwiedzimy i jakie dekoracje wielkanocne przygotuje i jak sie bede bawic z dziewczynkami w ogrodzie rodzicow i jakie biura musze odwiedzic. Oczywiscie, zdaje sobie sprawe, ze polowa tych planow nie ujrzy swiatla dziennego ale i samo ich planowanie mnie uszczesliwia wiec co tam ;-P Jest jednak jeden najwazniejszy punkt programu, ktory nie ulegnie zmianie i na ktory najbardziej sie ciesze- randka z moim mezem! 😉

Girls so far live in total unawareness of what’s to come. Anabel spends days in the creche anda having fun with mommy( discovery of the week- pillow war 😀 ). She has become a very particular little person. She is still a rather fussy eater which sometimes puts mommy into uncomfortable situations. Because she doesn’t eat much of what they serve in the creche, her carers suggested that I would bring  our own snacks for her. So I did. But when I started explaining to them how not to put a spoon into Anabel’s yoghurt because they will destroy perfect smoothness of it and then she won’t eat any or how not to cut apple in half but leave it whole and peal half of it, I made them laugh and stare in disbelieve 😀 So yep, my 2 year-old sure knows what she wants and how she wants it done. I wonder who she has that after 😉

Dziewczynki narazie zyja w zupelnej nieswiadomosci tego, co nadchodzi. Anabel spedza dnie w przedszkolu i na zabawie z mama (okrycie tygodnia- wojna na poduszki 😀 ). Anabel stala sie dosc specyficzna mala osobka. Nadal jest raczej wybrednym degustatorem, co czasem stawia mamusie w niezrecznych sytuacjach. Poniewaz nie chce jesc niczego, co zaproponuja jej w przedszkolu, panie opiekunki zaproponowaly bym przynosila jej wlasne przekaski. I tak zrobilam. Jednak gdy zaczelam paniom tlumaczyc by nie wkladaly lyzki do jogurtu Anabel bo zmącą idealną gladkosc powierzchni i juz go nie dotknie, lub by nie przekrajaly jablka na pol tylko zostawily cale i obraly skorke z polowy, patrzyly na mnie z niedowierzaniem i smialy sie na calego. Tak, tak, moj dwulatek dobrze wie czego chce i jak to chce podane. Ciekawe po kim to ma 😉

Apple stamping:

Stemplowanie jablkiem:

 

And Rosie? She is still her cute self , chubby, smily and not causing any trouble. Weaning goes very well and we joke that for that little girl it is not quality that matters but quantity. She eats practically everything as long as there’s a lot of it 😀

A rosie? Nadal pozostaje slodka soba, grubiutka, usmiechnieta i bezproblemowa. Apetyt jej stanowczo dopisuje i zartujemy, ze dla tego malenstwa nie liczy sie jakosc tylko ilosc. Je praktycznie wszystko, byle bylo tego duzo 😀

What’s new with girls

I have och so much updating on girls to do that I need a big mug of a real milky hot chocolate to help me get through it 🙂 . Both of my girls’ life changed this last month a lot.

Mam tak wiele wiadomosci o dziewczynkach do nadrobienia, ze potrzebuje wielkiego kubka goracej czekolady by podolac 🙂 Swiat obu moich dziewczynek znacznie sie zmienil w przeciagu ostatniego miesiaca.

Rosie turned four months in the end of January and we started feeding her with solid foods. I decided not to make the same mistake as I did with Anabel and I started with veg not fruit. Anabel got fruit for the first weeks of weaning and then to make her eat any veg at all I had to mix them with apple or pear. Rosie eats everything I give her but by the look on her face you can tell she prefers fruit to veg. And Anabel just looks at her dirty face with disgust 😀

Pod koniec stycznia swietowalismy cztery miesiace Rosie i od tego czasu zaczelismy jej podawac stale pokarmy. Postanowilam nie popelnic takiego bledu jak przy Anabel i zaczelam od warzywek, nie owocow. Anabel dostawala najpierw owoce i pozniej nie chciala warzyw, jesli nie byly zmieszane z jablkiem lub gruszka. Rosie je wszystko co jej podam ale po jej minie latwo zgadnac, ze owoce duuuzo bardziej jej smakuja. A Anabel tylko spoglada ze zdegustowana mina na umorusana Rosalie 😀

Rosalie got her second vaccination before yesterday. Doctor did not want to do it at first because she gave him such sweet smiles and he was afraid they would dissapear when she felt needles in her thighs. But she did not even cry. We laughed that she probably did not feel anything due to her chubbiness 😀 She is nearly 8kg while ours friends’ daughter who is one week younger from Rosalie is only 5kg. But we don’t care because it’s 8kg of cuteness and smiles 😉

Dwa dni temu Rosie dostala jej druga szczepionke. Pan doktor przeciagal moment szczepienia jak mogl w obawie, ze z tej malej slicznej buzki znikna te wszystkie usmiechy, ktorymi go obdarowywala. Ale malenka nawet nie zaplakala. Smialismy sie, ze zapewne nic nawet nie poczula, taki z niej grubasek 😀 Wazy prawie 8kg podczas gdy tydzien mlodsza coreczka naszych przyjaciol wazy 5kg. Ale nic nam to nie przeszkadza, bo to 8kg slodkosci i usmiechow 😉

Anabel had a rather stressfull time because after over a year break we put her back to creche. She goes there only for 4h 3 times a week but first three days were really hard on her ( and me ). First day she cried all hour. Second day she recognized the building and started shouting “No! No!” and then did not want to let me go, but stopped crying few minutes after I left. Third day she was really brave and making sad face she just said “Bye! Bye!” to me while hugging a lady who cares after her. And on the fourth day she cried when I wanted to take her home 😀 (because they were just watching her favourite “Dora the explorer”).

Anabel natomiast przezywala raczej stresujace dni poniewaz po roku przerwy, zapisalismy ja ponownie do przedszkola. Spedza tam jedynie 4h 3 dni w tygodniu ale jednak poczatki byly bardzo trudne dla niej (i dla mnie). Pierwszego dnia plakala cala godzine. Drugiego juz z ulicy rozpoznala budynek i zaczela krzyczec “No! No!” a pozniej nie chciala mnie puscic, ale przestala plakac kilka minut po moim wyjsciu. Trzeciego dnia byla juz bardzo odwazna i tylko mowila mi “Bye!Bye!” z podkowka na twarzy, wtulajac sie w pania opiekunke. A czwartego dnia plakala gdy chcialam ja zabrac do domu 😀 (bo akurat leciala jej ulubiona “Dora the explorer”) .

To make it easier for her I tried to spend as much quality time with her as possible. So we painted with sponges:

Wszystkie te trudne chwile postanowilam jej wynagrodzic wieksza iloscia wspolnie spedzanego czasu i ciekawymi aktywnosciami. Wiec malowalysmy gabkami:

which turned into painting with fingers 😉 :

co sie przerodzilo w malowanie palcami 😉

made lots of bubbles:

zrobilismy mnostwo babelkow:

painted with crayons on a hot plate:

malowalismy kredkami swiecowymi po goracym talerzu:

did some fun science project:

zrealizowalismy pewien ciekawy projekt naukowy:

and built a tent from our kitchen table:

i zbudowalismy namiost ze stolu kuchennego:

It was a really fun week! 😉

To byl taki fajny tydzien! 😉

Zima,zima,zima

Irlandia postanowila pozegnac nas pierwsza od szesciu lat mojego pobytu tutaj najprawdziwsza zima. Bialo wszedzie, codzien niebo dosypuje kolejna porcje snieznego puchu,az chce sie spiewac. Wygrzebalam wszystkie plyty z koledami i piosenkami zimowymi i nastrajam sie pozytywnie zimowo 🙂

A nastrajania teraz naprawde potrzebuje. Mimo moich obiekcji, Misi przekonal mnie w koncu by wypisac Anabel z przedszkola bo faktem jest, ze co rusz lapie przeziebienia i niemal co drugi tydzien pozostaje w domu. Nie ukrywam, ze zupelnie nie jestem zadowolona z takiego obrotu sprawy. I chociaz gdy jest w przedszkolu to nawet za nia tesknie i lubie patrzec przez okno gdy wracaja razem z przedszkola moje dwa kochania, to jednak te trzy godziny ciszy i samotnosci, choc wypelnione gotowaniem i sprzataniem, pozwalaja mi naladowac baterie by moc przez reszte dnia sie usmiechac, bawic i byc kreatywna. Och, wiem, ze nie wypada mi psioczyc, w koncu powinnam podazac za idealem matki-Polki ale trudno- ja naprawde lubie moje chwile samotnosci. Przyznalam sie nawet ostatnio Misiemu, ze marzy mi sie tygodniowy urlop, a gdy on zaczal mamrotac cos o zostawieniu malej z dziadkami i wspolnym wyjezdzie, musialam skorygowac, ze marze o SAMOTNYM urlopie. Zapewne te pragnie sa spotegowane przez moja najnowsza lekture “Jedz, modl sie i kochaj” , ktora czytam po kryjomu w bezsennych godzinach na moim nowiusienkim e-booku. Ach, bo wy przeciez nic nie wiecie! Od kilku dni jestem szczesliwa posiadaczka mojego dlugo upragnionego elektronicznego czytnika. Nie oznacza to bynajmniej bym sie wypiela na tradycyjne ksiazki. Absolutnie, marzy mi sie osobne pomieszczenie z biblioteczka w moim domku kiedys w wciaz jeszcze odleglej przyszlosci, jednak obecnie, gdy przeprowadzam sie przynajmniej raz w roku, przewozenie dziesiatek kilogramow ksiazek jest wysoce niepraktyczne. Tak wiec oto moja zdobycz:

A co do ksiazki to serdecznie polecam “Jedz, modl sie i kochaj”. Choc przeczytalam dopiero jedna szosta, to wielokrotnie doprowadzila mnie juz do smiechu. Film mnie po prostu nudzil a wybor Julii Roberts na trzydziesto-paro-latke wydaje mi sie conajmniej przesadzony. Za to ksiazka napewno nie zawiedzie.

A tu jeszcze tylko fotki z naszej ostatniej niedzieli. To prawda, ze nie wiemy ile mamy dopoki sie nie musimy przeprowadzic.

Wszystkie te zmiany

Szesc dni temu zakonczylismy karmienie piersią. Nareszcie! Musze przyznac, ze poszło dosc gładko. Znając upor i zawziętosc Anabel (odziedziczone zresztą po mamie;), szykowałam sie na raczej długą i niełatwą walkę a tymczasem w dwie noce mielismy cały problem za sobą. W ciągu tych dwu nocy poplakała przez godzine lub dwie, odmawiając smoczka, az w koncu dawała za wygraną, brała smoczek i zasypiała zupełnie sama.

Moje spostrzezenia i rady:

1. Raz postanawiając odstawienie od piersi, trzymac sie mocno decyzji, poniewaz jesli pod wpływem płaczu ulegniemy, utrudniamy sobie kolejne proby, gdyz porazką dajemy dziecku sygnał, ze musi tylko wystarczająco długo płakac a dostanie to, czego chce.

2. Odzwyczajajmy dziecko stopniowo. Najpierw przestałam karmic w ciągu dnia i czekałam z drzemką az Anabel bedzie zupełnie wykonczona, poczym spiewając, kołysałam ją do snu. Nastepnie zamiast rannego karmienia, dawałam sniadanko. Najgorzej z karmieniem “do snu” i nocnym. Wieczorem pozwalałam jej się bawic tak długo, az sama połozyła się na kocyku i zasneła. Wyłączałam tylko swiatło zostawiając jedynie małą, przyciemnioną lampkę.

3. Nalezy okazywac bardzo wiele czułosci. Jedną z przyczyn trudnosci w odstawieniu dziecka od piersi jest jego potrzeba bliskosci z mamą, więc w tym czasie zalecane jest mnostwo przytulanek i całusow 😉

Tak więc mając za sobą juz ten piękny aczkolwiek wyczerpujący okres karmienia piersią, czuję w sobie przypływ energii co zapewne jest efektem całkowicie przesypianych nocy. I tak postanowiłam spozytkowac tę energię głownie na uszczesliwianie mojego wspaniałego męza, ktory męczy się dla nas w znienawidzonej przez siebie pracy. Staram się więc by codzien czekał na niego goracy posiłek i choc raz na tydzien jakis wypiek. Idac za radami innych mam-blogerek, zrobiłam sobie kilka list (przy okazji odkryłam, ze uwielbiam sporządzac listy). Spisałam wszystkie lubiane przez nas dania, a na osobnej kartce te, ktore chciałabym w najblizszej przyszłosci wyprobowac. Planuję takze nasze menu z dwutygodniowym wyprzedzeniem. Nie uwierzycie o ile łatwiejsze jest teraz moje zycie. Zwłaszcza, ze wycwaniłam się i to, co tylko da sie zamrozic gotuje w podwojnej lub potrojnej porcji i gdy mam “dzien lenia” -a zdarzają sie nie tak znowu rzadko- wygrzebuję cos z zamrazalki bez wyrzutow sumienia, ze dziecko i mąz nie bedą mieli porządnego obiadu. Zamrazalnik to wspaniały wynalazek!

A wracając do mojego malenstwa, to pomimo, iz miałam tak wiele wątpliwosci co do oddania jej do przedszkola, teraz widzę, ze była to swietna decyzja. Zupelnie sie juz tam odnalazła i poza momentem gdy opuszczam pokoj, nie płacze tam juz w ogole. Poza tym gdy panie przedszkolanki zdająmi codziennie sprawę z tego, co jadła, patrze z niedowierzaniem, bo w domu nie ruszyłaby większosci z tych rzeczy. Najwyrazniej towarzystwo innych toddlersow przydaje apetytu 🙂 Panie przedszkolanki bardzo ją polubiły i zawsze wycałowują ją na pozegnanie. Nazywają ją małą tancereczką, poniewaz ilekroc słyszy muzykę, rytmicznie rusza tyłeczkiem na boki. Chyba trzeba bedzie sie rozejrzec za lekcjami baletu 😀

W domu takze zauwazyłam zmianę. Jest duzo lepsza. Potrafi sama sobie zorganizowac zabawę przynajmniej na jakis czas, dzieli się wszystkim. Tak więc wszystkim niezdecydowanym mamom serdecznie polecam!

A tu kilka najnowszych zdjec Belli.

Chochlik

Dopiero co  rozpisywałam się nad piękną jesienią a tu zdaje się, że lato sobie przypomniało jeszcze o zielonej wyspie. Od wczoraj słoneczko przygrzewa tak, że nawet swetrów nie trzeba, a Irlandczycy chodzą nawet w samiutkich krótkich rękawach.Brrr.

W naszym życiu także pogodnie, oczywiście głównie ze względu na Anabel. Z każdym dniem staje się takim malenkim chochlikiem, ktory wywraca nasz dom do góry nogami, ale jest przy tym tak niebywale słodka, że po prostu nie można się nie uśmiechnąc. Najnowszym odkryciem jest umiejętnośc wdrapywania się na krzesła, a jeśli sa to krzesła przy stole to na stół takze. Ostatnio gdy się obejrzałam, malenstwo siedziało sobie najspokojniej koło wazonu na środku stołu obrywając płatki z imieninowych róż Misiego, patrząc na mnie jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. Tak więc przez większosc dnia krzesła sa poukładane na sobie, co oczywiście wyglada bardzo estetycznie;)
Anabel przyzwyczaja się już powoli do przedszkola i przez większośc czasu nie płacze. Ostatnio nawet gdy po nią poszłam, musiałam ją wołac kilka razy bo w najlepsze się bawiła i nie zauważała( bądz ignorowała) mamusinej obecności. To chyba dobry znak.
Misi uparł się jednak, że on będzie małą odbierał, skoro nie może jej odprowadzac. I tak wczoraj przyprowadził Anabel ssającą w najlepsze czyjś smoczek. Oczywiście nawet nie zauważył.  No ale najważniejsze, że przyniósł własciwe dziecko 😉

Od dwóch dni Anabel posiada swoją pierwszą dziecięcą Biblie. Bardzo mi zależy, żeby od małego słuchala jak najwięcej o Bogu. Myślę, że dzięki temu szybciej i łatwiej będzie do niej docierac świadomośc bycia dzieckiem Bożym. Tak więc staram się pokazywac jej obrazki i tłumaczyc, kto na nich jest  i o jaką historie chodzi, ale narazie Bella nie ma do tego większej cierpliwosci i jedynie przewraca energicznie strony zatrzymując się tylko na tych, na ktorych jest osiołek lub owce mówiąc “abuuu”. Od kilku tygodni bowiem książki są wielką pasją Belli a jej ulubioną jest “Gingerbread man”, w ktorej występuje kilka zwięrząt. Ilekroc natrafimy na ktoreś z nich, imituję ich głosy. I tak Anabel nauczyła sie naśladowac krówkę, która mówi “muuu” (po bobasowemu- abuuu). Tyle, że do krówek zalicza takze hipcie i osiołki 🙂