One thousand gifts

1000 gifts

There are books which we read for pure pleasure and relax, to run away from  reality and travel to another worlds. We read it, put it away and go on another paper journey. There are, however, books that shake us up, destroy our world view and build foundation of a new one. Books, which we can’t shake off and to which we come back again and again.

Few months ago I came across a book by Ann Voskamp called “One thousand gifts”. On christian blogs and sites I read so much good about it that I knew I had to have it. I read it and absorbed her words about thanksgiving, about catching blessings of everyday life, about joy despite all.

Sa ksiazki, ktore czytamy dla czystej przyjemnosci czytania i wypoczynku, dla ucieczki od rzeczywistosci i podrozy w inny swiat. Przeczytamy, odstawiamy i ruszamy w nastepna papierowa podroz. Ale sa ksiazki, ktore nami wstrzasna, zburza nasz swiatopoglad i zbuduja fundamenty nowego. Ksiazki, z ktorych nie mozemy sie  otrzasnac i do ktorych wciaz wracamy.

Kilka miesiecy temu natrafilam na ksiazke Ann Voskamp “Tysiac darow”. Na blogach i stronkach chrzescijanskich przeczytalam tak wiele pochlebnych recenzji, ze musialam ja miec. Czytalam i chlonelam jej slowa o dziekczynieniu, o wylapywaniu blogoslawienstw kazdego dnia, o radosci mimo wszystko.


Inspired by the book, I created my own Gift Diary, in which I write every day few pearls- moments that bring a smile to my face, things and events I am especially grateful for. Sometimes they are great things  like health, marital love, peace in our family, but usually they are those little every day gestures, views, smells, meetings, words.

Such a Diary is a list of things that make us happy. It is a wonderful way to practice happiness, to appreciate everything that is given to us on everyday basis. After few days we realize how full of goodness and little miracles our live is. But what’s most important, we notice how many of those things are gifts, God’s blessings, acts of love, created and given to us solely for our joy and pleasure. He is like the best lover, always looking to surprise and wow us.

Zainspirowana ta ksiazka, zalozylam wlasny “Dziekczynnik”, w ktorym codzien staram sie zapisac kilka perelek- chwil, ktore codzien przywoluja usmiech na mojej twarzy, rzeczy i zdarzen, za ktore jestem szczegolnie wdzieczna. Czasem sa to wielkie sprawy, jak zdrowie, milosc malzenska, pokoj w rodzinie, ale najczesciej malutkie codzienne gesty, widoki, zapachy, spotkania, slowa.

Taki dziekczynnik to lista rzeczy, ktore nas uszczesliwiaja. To cudowny sposob na cwiczenie sie w szczesciu, na docenianie wszystkiego, co jest nam dane i czym codzien jestesmy na nowo obdarowywani. Po kilku dniach zaczynamy sobie uswiadamiac, ile w naszym zyciu dobra, ile malych cudow. Ale, co najwazniejsze, zauwazamy, ile z tego to dary, boskie blogoslawienstwa, akty milosci, stworzone i dane nam wylacznie dla naszej radosci. Bog jest jak najlepszy kochanek, zawsze probujacy nas zaskoczyc i zadziwic. 

A gdy nadciagna czarne chmury, wystarczy siegnac po Dziekczynnik by wszystko wydalo sie znowu piekne i dobre.

Serdecznie polecam ksiazke i zabawe w wychwytywanie szczesliwych chwil.






Summer reflections


We’ve been back for few days now and even though it’s dark and pouring outside, good moods don’t leave us. Because there’s no place like home.

It’s always wonderful to visit my homeland, family and friends, but my home is here. Upon visiting Poland, I always face the same question from different people: if I wouldn’t like to move back to Poland. Well, believe it or not, I wouldn’t. I know to some, it sounds like heresy but this is the way I feel. It doesn’t make me less Polish. I was still raised on same books, cartoons, movies, jokes and food as any other Polish my age and so it is very easy for me to bond with other Polish here or anywhere. But I left Poland twelve years ago and all the most wonderful things in my life happened here and happen every day.


I was so excited about the vision of spending full 6 weeks in my parents house, that I hadn’t thought how much I would miss Misi and our life together. That separation wasn’t easy on girls either. Anabel cried nearly every day and she told me : “No child should ever be away from her daddy for so long”. I don’t think we will ever do it again. But having said that, I’m glad we actually did it. Coming back to all I have, made me fall in love with it all over again. Not things, they’re just things. But my husband, my abilities and possibilities, things we do together, we grow or create, we go through.

It’s good to be home but enriched by those beautiful memories. Here my children don’t have granny and grandpa on daily basis, they don’t run wild in big gardens, meadows and fields, they don’t ride on wheelbarrows, spend weekends with cousins, explore garages, stables and barns, hang from trees, eat berries straight from bushes or plums straight from trees, don’t wake up to cock’s crowing, hardly ever see stars. Those are our Polish holidays treasures 😉 .










Miracles from heaven


Pile of used tissues on the desk, empty wine glass and baby monitor nearby. Eyes swollen from crying and smudged mascara on chicks. That’s an effect of “Miracles from heaven”.

I tried to watch this movies few times already but every time I ended up crying after few minutes. This is why I usually avoid dramas. But today Misi has gone to the cinema to see “Warcraft”, kids went to sleep early and I really wanted to see this beautiful movie so I thought today is the day.

“Miracles from heaven” is about parents struggle with their daughter, Annabelle’s,  terminal disease. But the main theme is not just their fight for their daughter’s life but most of all fight for Anna mom’s faith. In the face of Anna’s constant pain, dark prognosis and her own helplessness, Anna’s mom asks questions which most of us ask in the face of pain and misery: “Why did God let her daughter get sick?”, “Why hasn’t He cured her?”, “Where is He when we need Him?” . And most of us don’t get answers. There are so many things we will never understand.

And if that’s not enough, Beam family’s problems seem to multiply. And then, in the moment of the greatest crisis God moves in.

Story of the movie is based on real events and at the end of the movie we get to see the real Beam family. Their story moves and makes us think. As a mother, I understand everything  Mrs Beam went through and I keep asking myself how I would behave if I had to go through the same. I want to believe that despite all I would be faithful and grateful.

For years my prayer has been mostly thanksgiving.For a loving husband and a wonderful marriage, for healthy and happy children, for the beauty of the world around us, for good people in our lives, all opportunities, abilities and talents, but also for tests and difficulties that remind us from time to time, that it is not all up to us.

I do not have demanding attitude,  God doesn’t owe me anything. He is not a wish well nor a fairy godmother, it’s not His duty to make my dreams and wishes come true. I can pray, pray eagerly for something, but in the end I put in His hands decision about what is best for me. And if some day I’ll be stripped of everything that’s important to me, I want to believe that I will stay grateful. Grateful that I could spend so many years with the man I love, when so many has never experienced and never will experience this beautiful, marriage love. That for years I could enjoy maternity while so many friends have problems getting pregnant, that I could try new things and hobbies, travel. Finally, that I was given so much that I could share with others. That there were people in my way whom I could help.

There is one essence of “Miracles from heaven”- don’t loose faith, don’t give up and don’t ever stop praying. Do everything that’s in your power and leave the rest to God. When the time is right, when we go through everything we have to go through, He will help. But if you don’t pray, don’t use sacraments, His hands are tied. Because He gave us free will, which means we can do good and bad. But it also means that if we don’t  surrender to Him, we won’t pray and live according to our faith, He will not intervene.

And miracles do happen. Sometimes we talk about how many of them there are in our life. Those everyday, little, but amazing nonetheless. So many coincidences sometimes. So often, when we need something, we find it somewhere for free or almost free. Sometimes even angels appear with what we need. Those normal angels, in jeans and t-shirts. And sometimes we get to be somebody’s angels, when something leads us to someone who needs help, words of affirmation, someone to listen, to take care of something.

And that is a miracle of life, of everyday life.

Na biurku stos zuzytych chusteczek, obok pusty kieliszek po winie i elektroniczna niania. Oczy podpuchniete od placzu i rozmazana maskara na policzkach. Taki efekt maja “Cuda z nieba”.

Do filmu robilam kilka podejsc, jednak za kazdym razem po kilku minutach konczylo sie placzem. Dlatego zwykle unikam dramatow. Jednak dzis Misi pojechal z kolega na “Warcraft” do kina, dzieci pozasypialy szybko a mi zalezalo by ogladnac ten piekny film wiec stwierdzilam, ze dzis jest ten dzien.

“Cuda z nieba” opowiadaja o zmaganiach rodzicow z nieuleczalna choroba coreczki, Annabelle. Ale glownym tematem nie jest jedynie walka z choroba i oczekiwanie na cud wyzdrowienia ale przede wszystkim walka o wiare matki. W obliczu nieustannego cierpienia dziecka, nieciekawych rokowan i wlasnej bezsilnosci, matka Anny zadaje pytania, ktore wiekszosc z nas zadaje sobie w obliczu bolu i nieszczescia: “Dlaczego Bog pozwolil zachorowac jej coreczce?”, “Dlaczego jej nie uzdrowil?”, “Gdzie On jest gdy Go potrzebujemy?” .  Wiekszosc z nas nie otrzymuje na nie odpowiedzi. Tyle jest rzeczy, ktorych nigdy nie zrozumiemy.

Jakby tego bylo malo, problemy rodziny Beam zdaja sie mnozyc. I wtedy, w momencie najwiekszego kryzysu wkracza Bog.

Historia jest oparta na realnych wydarzeniach i na koncu filmu poznajemy prawdziwa rodzine Beam. Ich historia porusza i pobudza do myslenia. Jako matka rozumiem wszystko przez co mama Annabelle przeszla. I nie sposob nie zadac sobie pytan o  to jaka postawe zachowalabym w obliczu takiej proby. Chce wierzyc, ze mimo wszystko wierna i dziekczynna.

Od lat moja modlitwa to przede wszystkim dziekczynienie. Za kochanego meza i cudowne malzenstwo, za zdrowe i szczesliwe dzieci, za piekno otaczajacego swiata, dobrych ludzi wokol, wszystkie mozliwosci, zdolnosci i talenty, ale takze za proby i trudy, ktore nam raz na jakis czas przypominaja, ze nie wszystko od nas zalezy.

Nie mam roszczeniowej postawy, nic mi sie od Boga nie nalezy. On nie jest studnia zyczen ani dobra wrozka, nie ma obowiazku spelniania moich zyczen, moich marzen. Moge modlic sie, modlic sie goraco, ale ostatecznie w Jego rece oddaje decyzje o tym co dla mnie najlepsze. A jesli kiedys zostanie mi odebrane to wszystko co w moim zyciu najwazniejsze, chce wierzyc, ze moze nie od razu ale ostatecznie bede wdzieczna. Wdzieczna za to, ze dane mi bylo spedzic tyle lat obok ukochanego mezczyzny, gdy tak wielu nigdy nie zaznalo i nie zazna pieknej, malzenskiej milosci. Ze moglam przez lata cieszyc sie macierzynstwem gdy znajomi od lat walcza o dziecko, ze moglam sie realizowac, probowac wciaz nowych rzeczy, podrozowac. Wreszcie, ze dane mi bylo tak wiele, ze moglam sie tym dzielic. Ze na mojej drodze pojawiali sie ludzie, ktorym ja moglam pomoc.

Przeslanie “Cud z nieba” jest jedno- nie trac wiary, nie poddawaj sie i nie przestawaj modlic. Rob wszystko co w twojej mocy a reszte zostaw Bogu. Gdy nadejdzie wlasciwy czas, gdy przejdziemy przez co musimy przejsc, On zainterweniuje. Nie modlac sie i nie korzystajac z sakramentow, wiazesz Mu rece. On dal nam wolna wole co oznacza, ze mozemy robic co chcemy, czynic dobro ale i zlo. Ale to tez oznacza, ze jesli nie oddamy Mu swojej woli, nie bedziemy modlic sie i zyc zgodnie z zasadami wiary, On nie bedzie interweniowal w nasze zycie.

A cuda sie zdarzaja. Czasem rozmawiamy o tym, jak wiele ich w naszym zyciu. Takich codziennych, malych, ale jednak niezwyklych. Ile czasem dziwnych zbiegow oklicznosci. Tylekroc gdy czegos potrzebujemy, zaraz znajdujemy za darmo lub pol darmo. Czasem nawet zjawiaja sie anioly z tym co nam trzeba, takie zwyczajne anioly, w dzinsach i t-shircie. A czasem my jestesmy czyimis aniolami, gdy cos nas pcha by byc dla kogos, powiedziec cos czego potrzebuja uslyszec, wysluchac, podzielic sie, zaopiekowac, pomoc.

I to jest cud zycia, cud codziennosci.


Lollipop tree

Lollipop tree-Pamela Cisneros


(Photo by Pamela Cisneros)

Anabel’s imagination has made me laugh constantly recently. Zeal with which she tells all those stories make me almost believe them 😀

Wyobraznia Anabel jest moim najwiekszym rozsmieszaczem ostatnio. Zapal z jakim opowiada niestworzone historie sprawia, ze nawet prawie jej wierze 😀

For example, when we read a book about some animal or someone asks her about animals, she tells a whole story about her own animals (and we don’t own any). She claims she has a dog and three cats, which she named so originally that I didn’t memorize their names.Her rabbit has long blue ears. Unfortunately all her animals run away from her to Zoo 😀 . Her lion doesn’t have any teeth and it loves flowers but he has to be kept in a cage because he has long and sharp claws 🙂 . 

Gdy na przyklad czytamy bajke o jakims zwierzatku, badz ktorys z naszych znajomych zapyta Anabel o zwierzeta, ona opowiada cala historie o swoich zwierzetach (a warto zaznaczyc, ze nie posiadamy zadnego). Twierdzi, ze ma pieska i trzy koty, nadala im wszystkim nawet imiona, bardzo nietypowe jednak wiec nie przytocze bo juz zapomnialam. Jej krolik ma dlugie niebieskie uszy. Wszystkie jednak uciekly od niej do Zoo 😀  . Jej lew nie ma zebow i bardzo lubi kwiatki ale musi byc trzymany w klatce poniewaz ma bardzo dlugie i ostre pazury 🙂 .


My favourite etory though, is the one about a lollipop tree. Perhaps she has seen it somewhere on TV but maybe it’s just her imagination taking her into some fantastic worlds. Because sometimes she tells a story about how when she was a little girl she dropped a lollipop and the next day when she woke up the beautiful and colorful lollipop tree grew in a place of the lollipop.

Isn’t it a lovely vision?

Moja ulubiona historia jednak, to opowiesc o drzewie lizakow. Byc moze Anabel zobaczyla to w jakiejs bajce a moze po prostu jej wyobraznia zabiera ja w fantastyczne swiaty. Czasem bowiem opowiada o tym jak byla mala dziewczynka i upuscila lizaka a gdy obudzila sie nastepnego ranka, z lizaka wyroslo cale drzewo pelne kolorowych lizakow.

Czyz nie piekna wizja?


Big happiness

While my mom and auntie were here , I run across sale in a shop, where for some time then I had looked with wistful eyes on a tray with butterflies but there had always been more urgent things to buy. But this time the tray was on sale too so I could not say “no” to such an obvious sign from heaven 😉 And that’s how I became a happy owner of a tray I totally don’t need because I have around 1 meter distance beetween my kettle and my table but it’s such a beautiful tray and it makes me smile and everything served on it tastes better so it’s been making me happy for over two weeks now and I think it was a great investition, not just a buy. So when my friend visited me a day after I bought it, with great pride and wide grin   I served coffee on my brand new tray. And my mom made a comment about it, with reproach and amazement, that such little things make me happy. I answered that  it’s good because such people live happier and I reminded myself an article from July edition of “Pani” (polish magazine) called “Little great happiness”.

Podczas pobytu mamy i cioci u nas, trafilam na wyprzedaz w sklepie, w ktorym juz dawno patrzylam tesknym wzrokiem na tacke w motylki ale zawsze byly pilniejsze i wazniejsze zakupy. Tym razem jednak i owa tacka byla przeceniona i to o polowe wiec  nie moglam sie juz dalej opierac 😉 I tak oto stalam sie szczesliwa posiadaczka tacy, ktorej tak na prawde wcale nie potrzebuje bo od czajnika do stolu mam jakis metr wiec ten kubek z kawa doniose ale piekna jest i o usmiech mnie przyprawia a wszystko z niej jakby lepiej smakuje wiec ciesze sie nia niezmiennie juz chyba dwa tygodnie i zakup uwazam za bardzo udany.  Gdy wiec dzien po zakupie odwiedzila mnie przyjaciolka, z wielka duma i szerokim usmiechem podawalam kawe na mojej ukochanej tacce a moja mama powiedziala do mnie, troche z wyrzutem a troche ze zdziwieniem, ze mnie to takie male rzeczy ciesza. Odgryzlam sie, ze to dobrze, bo takim ludziom sie zyje lepiej i przypomnial mi sie w tym momencie artykul z lipcowej Pani zatytulowany “Male wielkie szczescie”.


I diigged it out, read it again and marked few quotations tu remember. I think it’s age factor (decay of a third decade 😉 ) that I start reading magazines from psychology section. For me that article was groundbreaking because I knwow so many people who think that when they achieve something they dream about, be it a house, a car, a success, a marriage,  they will be happy at last . And I, as everyone, have my dreams but I do not depend my happiness on them and I don’t leave it for later. Zyta Rudzka in her article is trying to convince us that it’s little everyday joys that make a happy person not big dreams come true. “Joyful moments are a green ligth for health. They lower level of cortisol, which is a hormon of stress, they regulate level of sugar in blood, they improve action of heart and they level blood pressure.” But ” life will bring us nuisances but we have to provide joy ourselves. Little pleasures don’t  require a change, an effort from us, don’t demolish what we have achieved so far and what’s important for us. Free time is a foundation. Making a break in being overzealous, worried sick and strangled by too many duties.”

Odkopalam, ponownie przeczytalam i kilka cytatow nawet podkreslilam ku pamieci. Bo tu juz chyba czynnik wiekowy dziala (schylek trzeciej dekady zycia 😉 ) , ze czytanie magazynu zaczynam od sekcji psychologicznej. Dla mnie artykul byl niemal przelomowy poniewaz znam wielu ludzi, ktorzy mysla, ze jak cos tam sobie wymarzonego osiagna, badz to dom, samochod, sukces czy co tam jeszcze, to beda nareszcie szczesliwi. Ja takze, jak kazdy, mam sny i marzenia ale nie uzalezniam od nich szczescia i nie odkladam go na pozniej.  Zyta Rudzka w swoim artykule przekonuje, ze to wlasnie drobne radosci kazdego dnia a nie wielkie osiagniecia daja dlugoterminowe poczucie szczescia.  “Radosne chwile to zielone swiatlo dla zdrowia. Obnizaja poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu, reguluja poziom cukru we krwi, usprawniaja akcje serca i wyrownuja cisnienie krwi.” Ale”przykrosci z pewnoscia dostarczy nam zycie, o przyjemnosc musimy zadbac same. Male radosci nie wymagaja od nas zmiany, wysilku, nie demoluja tego, co do tej pory zdobylysmy i co jest dla nas wazne. Podstawa to czas wolny. Zrobienie sobie przerwy w byciu nadgorliwa, zamartwiajaca sie i stlamszona przez nadmiar obowiazkow.”

A w byciu szczesliwymi sami jestesmy czasem wlasnym wrogiem. Nadzadaniowosc, ambicje, ktorym nie jestesmy w stanie sprostac, ciagle tworzenie list “do zrobienia”, natlok mysli. Wazne, by umiec “od czasu do czasu odpuscic i sie porozpieszczac. Poelniuchujmy, wynudzmy sie, zrobmy cos, z czego nic nie wynika, procz przyjemnosci, oczywiscie.” Ja takze czasem lapie sie na tym, ze gdy sprzatam, mysle, ze powinnam ten czas spedzic z dziecmi, gdy sie bawie z dziewczynkami patrza na mnie niewymyte jeszcze naczynia, a gdy czytam powiesc, ganie sie juz w srodku, ze marnuje czas, ktory powinnam przeznaczyc na nauke. A szczescie to glowa wolna od natarczywych mysli i male codzienne radosci.

Gdy zwierzylam sie raz kolezance z pracy, ze niemal codzien wlaczam muzyke i ubieram z dziewczynkami zwiewne spodniczki i tanczymy przez pol godziny, od baletu po szalone tance, zwyczajnie bo mnie to relaksuje, oczyszcza glowe i uszczesliwia, dala mi do zrozumienia, ze to w jej oczach “nienormalne” . A o moich malych dziwactwach w samotnosci nawet jej nie wspominalam 😉 . Tymczasem pani Rudzka przekonuje, ze “nic tak nie poprawia nastroju jak szczypta ekstrawagancji. Zanurzyc sie w wannie w kremowym musie z limonka i paczula. Niespiesznie wypic kawe z pianka. Czysta przyjemnosc.”

Zaprzyjazniajmy sie wiec z naszymi dziwactwami i badzmy szczesliwi. 😀




Beautiful moments

I love mornings, when I happen to wake up before others and I can be with myself. Those are very precious moments because they hardly ever happen because I’m always either at work with lots of people and all the noise, or at home where two little voices always have something to say and husband wants to share something with me or simply complain about work. And I love silence and solitude, in healthy doses of course 😉 So when morning like this actually happen, I quietly make coffee because without that first coffee I’m not able to do anything, and I sat on an armchair with book in my hands, cosily covered with blanket. I read a bit or just do what I like doing most- thinking , and it’s so beautiful until I hear little energetic steps in a hallway. Anabel runs to me to sit with me on the armchair and tell me about her dreams, where there are “flower house” and “lis” and “Dinosaur teeth” and “krowa with spots” and even “friendly smok”. I laugh out loud, not at her dreams but at her double lingual links and she just gives me big hugs.

Uwielbiam poranki, gdy uda mi sie wstac przed wszystkimi i pobyc sama z soba. To bardzo cenne chwile bo prawie sie nie zdarzaja, bo albo praca, gdzie mnostwo ludzi, harmider, albo dom, gdzie dwa male glosiki zawsze maja cos do powiedzenia a i maz chce sie czyms podzielic lub wyzalic. A ja tak kocham cisze i samotnosc, w zdrowych dawkach oczywiscie 😉 Gdy wiec taki ranek jak dzis sie jednak zdarzy, cichutko nastawiam czajnik na kawe, bo bez tej pierwszej kawy to nic nie jestem w stanie zdzialac, i siadam na fotelu z ksiazka, owinieta kocem. Czytam troche lub oddaje sie ulubionemu rozmyslaniu i jest tak pieknie do czasu, gdy na korytarzu uslysze energiczny tupot malych stopek i Anabel przybiega do mnie by tez usiasc pod kocem i opowiadac o snach, w ktorych: “flower house” i “lis” i “dinosaur teeth” i “krowa with spots” i nawet “friendly smok”. A ja smieje sie nie tyle z tych snow co z dwujezykowych polaczen mojego dziecka i dostaje przytulasy milosne.

And then other little monster wakes up and the armchair gets to small for all three of us so we’re going to wake daddy up with juicy kisses. We tickle each other, roll in duvet and argue whose daddy is and I pray silently that we’ll have lots of mornings like that. I have a week off now and I’ve become so peacefull. I think that it’s a bit shame that I went back to work so soon, it would be nice to be a housewife a bit longer, not to hurry in the morning to creche and then shopping and cleaning, hurry to collect a child from the creche and cook lucnch and then eat or not lunch because I need to hurry to work . But it’s always somehow this way that we think what we don’t have better then reality so I better be careful what I wish for 🙂

A potem budzi sie druga ropuszka i fotel robi sie za ciasny dla naszej trojki wiec idziemy budzic soczystymi calusami tatusia, gilgoczemy sie, turlamy w poscieli i klocimy o to, czyj jest tatus a ja cicho modle sie by jak najwiecej takich porankow bylo nam dane. Mam tydzien urlopu i takie wyciszenie na mnie splynelo. Mysle sobie, ze troche szkoda, ze tak szybko wrocilam do pracy, fajnie jednak bylo byc zona domowa, nigdzie sie nie spieszyc bo rano na szybkiego do przedszkola a potem zakupy i sprzatanie, odbieranie dziecka z przedszkola, gotowanie i albo sie uda zjesc ten obiad albo nie bo juz juz trzeba pedzic do pracy. Ale chyba zawsze tak jakos jest, ze to, czego nie mamy wydaje nam sie fajniejsze wiec lepiej ostroznie z zyczeniami 🙂 .

And maybe it’s a fact that we booked our holidays already that has such a positive influence on my self-being. We’re going to spend three weeks in June half’n’half in Draculaland and at Balaton lake. Somehow, Balatonszemes has become my favourite place in the world. It’s not my country and even Misi, who lived there for years, refers to Transylvania as home. Yet, it’s Szemes I miss most and call home. Maybe because we have our flat there, that we created together and made it so very ours. So I dream already how wonderfull it will be to be back there again.

A moze tez nasze urlopowe plany tak na mnie pozytywnie oddzialuja, bo bilety juz zabookowane i cale trzy czerwcowe tygodnie spedzimy pol na pol w slonecznej drakulolandii i nad Balatonem. Tak jakos dziwnie sie poukladalo, ze moim ulubionym miejscem na ziemii jest Balatonszemes. A przeciez to nie moja ojczyzna, ba, nawet Misi, ktore tyle lat tam mieszkal, to Transylwanie nazywa ojczyzna i domem. A ja wlasnie do Szemes tesknie najbardziej i domem nazywam. Moze dlatego, ze mamy tam nasze mieszkanko, ktore stworzylismy razem i jest takie tylko nasze. Marze wiec juz niesmialo o tym, jak pieknie tam bedzie.

Sometimes Misi shows me photos of Transylvania and I find it breathtaking. A place we’re going to, has mountains, lake and forests, which make me so excited because it’s contact with the nature I miss here most.

Misi czasem pokazuje mi zdjecia z Transylwanii i jest po prostu niesamowicie piekna. Miejsce, do ktorego jedziemy, ma gory i lasy i jezioro, co mnie wprawia w ekscytacje bo wlasnie za natura tesknie tu najbardziej.


Lonely thoughts

Have you ever tried putting to sleep two kids under 3 at the same time? Well, I have and it finished with muschle ache and it didn’t bring desired effect at all. Massaging Anabel’s back and Rosie’s belly while singing lullabies and trying to avoid Rosie’s fingers which she’s constantly trying to put in my nose or in my eyes or with which she’s pulling my eyelashes and eyebrows, can be quite challenging to me 😉 And then in the end daddy had to save me anyway so I was left with back to massage and lullabies only 🙂

Probowaliscie kiedys usypiac dwoje dzieci ponizej 3lat naraz? No  coz, ja probowalam i skonczylo sie zakwasami a pozadanego efektu wcale nie przynioslo. Masowanie pleckow Anabel i brzuszka Rosie przy jednoczesnym spiewaniu kolysanek i unikaniu paluszkow Rosie, ktore ta natretnie probuje wlozyc do mojego nosa lub oczu albo ktorymi ciagnie mnie za rzesy, tudziez brwi, bywa dla mnie nie lada wyzwaniem 😉 No i na koncu i tak musial mnie ratowac tatus i zostaly mi tylko plecki i kolysanki 🙂

Everyone is sleeping now and it’s nearly midnight but even though I only came back from work a couple of hours ago after quite tiring day I simply can’t fall asleep because these moments of  solitude and silence are so rare and precious that I just don’t want to waste them on sleep. I remember those nights in my pre- and early married days, when before going to sleep I thought with excitement what a new day would bring to me. Now I never think like that because I know exactly what it will bring. Nappies, moods, few smiles and kisses and a whole lot of cleaning 😀

Wszyscy juz spia i dobiega polnoc a ja choc niedawno dopiero wrocilam z pracy po wzglednie meczacym dniu, nie moge jakos wtulic sie w ramiona Morfeusza bo te chwile ciszy i samotnosci sa tak rzadkie i cenne, ze zwyczajnie szkoda je marnowac na sen. Przypominam sobie noce z czasow przed- i wczesnomalzenskich, gdy przed snem myslalam z ekscytacja o tym, co przyniesie mi nowy dzien. Teraz nigdy tak nie mysle, bo wiem niemal dokladnie co mi przyniesie. Pieluchy, marudzenie, troszke usmiechow i caluskow no i cala mase sprzatania 😀

Children can bring mother down to earth and yet at the same time they take you to lands of fairies, dragons, ghosts, marmaids and pegasus’ reminding your imagination worlds long fogotten.

Dzieci potrafia sciagnac czlowieka (matka tez czlowiek 🙂 ) na ziemie a jednoczesnie zabieraja do krain wrozek, smokow, duchow, syren i pegazow, przypominajac wyobrazni zapomniane juz swiaty.

It’s enough of philosophizing and for goodnigth here are my favourite dragons and all my worlds 😉 :

Ale dosyc juz tego nocnego filozofowania. A na dobranoc moje ulubione smoczyce i cale moje swiaty 😉 :